Terwijl ik nogmaals een verwoede poging doe om mijn benen zo comfortabel mogelijk in de knoop te houden, ruist er een zacht briesje langs mijn gezicht. Het voelt als een aangename liefkozing en verzacht de pijn die ik voel. “Hold on to this position and feel the energy running thrue your veins. Be grateful for who you are. Embrace yourself… “
“Shit! Hoe doet ze dat toch?” Ik ben van nature al niet lenig, maar de vele kracht- en crossfittrainingen hebben mijn spieren nog eens extra ingekort. Het getrek en gesjor aan mijn armen en benen doet pijn. Ik kan er niet van genieten. Behalve de ferme pijnscheuten en woelige gedachten die door mijn lijf en hoofd schieten, stroomt helemaal niets!
Inmiddels balanceer ik, zo goed en zo kwaad als het gaat, op mijn bovenrug en schouders met mijn benen gestrekt in de lucht. Mijn tenen wijzen naar de azuurblauwe lucht waarin een klein wit schapenwolkje rustig voorbij kabbelt. Ik voel kramp opkomen. Gelukkig het zakt weg…
Mijn bloed zakt naar mijn hoofd, waardoor het voelt alsof mijn foundation een gevaarlijk uitziende kleurentransformatie ondergaat. Ik kijk stiekem vanonder mijn arm opzij naar de broodmagere, piepkleine yogamevrouw, die ons volledig vanuit haar ZEN-modus met haar zachte, doch indringende stem in de meest vreemde bochten leidt. Ze fluistert mantra-achtige woorden die lijken te vervliegen door de aangename ruis van de wind. Ik hoor ze wel maar versta ze niet. Geen idee waar ze het over heeft.
Het maakt niet uit. Niets maakt uit, zolang ik hier op mijn yogamatje tussen de pijnbomen in Ibiza lig. Ik betrap mijzelf erop dat ik er zelfs een beetje van ga genieten. Ik geniet ervan om op een ongemakkelijke manier op mijn gemak te zijn.
Gelukkig ben ik niet de enige die aan het worstelen is. Om mij heen liggen de overige topvrouwen die deelnemen aan dit coachretreat. Ieder met haar eigen gedachten en vraagstukken. Wie ben ik? Waar sta ik nu? Waar wil ik naar toe? Wat wil ik bereiken?
Voorlopig gaan we helemaal nergens naar toe. We zitten vastgeroest in oude gedachten en patronen. Vanachter mijn zonnebril zie ik de leider van dit retreat zelf hevig worstelen om in balans te blijven. Niets is wat het lijkt…
“You ARE the ocean. Why bother about the waves…?”
BAM! Deze woorden raken mij. Tot in de kern. Mijn diepste ziel. Ik heb ze gehoord..
Waarom zou ik mij druk maken om kleine details die opgaan in het grotere geheel? Golven komen en gaan. Ik heb er geen invloed op. Ik hoef alleen een keuze te maken. Wat doe ik ermee? Gebruiken, omzetten of loslaten? Ik ben het geheel.
Eindelijk begint mijn lichaam te ontspannen. Ik voel de energie stromen. Vanuit mijn tenen tot aan mijn kruin. Ik ben er helemaal ondersteboven van!

“Breathe in. Breathe out. Let it go…in flow… “